The doctrine that the content of the conclusion of a deductively valid argument is included in the content of its premises, taken jointly, is a familiar one. It has important consequences for the question of what value valid arguments possess, since it indicates the poverty of three traditional answers: that arguments may and should be used as instruments of persuasion, that they may and should be used as instruments of justification; and that they may and should be used to advance knowledge. The truth is, however, that in each of these cases the argument has only a managerial role and, if there is any work done, it is the premises that do it. It will be maintained that this point has little force against the critical rationalist answer, which I shall defend, that the principal purpose of deductive reasoning from an assemblage of premises is the exploration of their content, facilitating their criticism and rejection. That said, the main aim of the present paper is not to promote critical rationalism but to consider some published objections to the doctrine that a statement asserts every statement that is validly deducible from it. The alleged counterexamples to be considered fall roughly into two groups: statements that emerge with time from a rich mathematical or empirical theory, but were originally unformulated and are deducible from the theory only in a non-trivial way (Frederick 2011, 2014; Williamson 2012); and statements, notably disjunctions, that are easily formulated and are deducible from a theory in a trivial way (Schurz & Weingartner 1987; Mura 1990, 2008; Gemes 1994; Yablo 2014). Each of these counterexamples will be evaluated and dismissed.

اگر بزرگ نمایی محسوب نشود، بزرگترین معضل برای حل مسئلۀ آگاهی در همه روانمندانگاری، مسئلۀ ترکیب است. William Seager، کسی که به اذعان Chalmers اولین کسی بود که اصطلاح ترکیب را برای معضل مذکور اطلاق کرد، جزء فیلسوفان ذهنی است که تلاش های مستمری برای پاسخ به این مسئله مصروف داشته است. در این مقاله به صدد آن هستم تا از ایده Seager در برابر اشکالات دفاع کرده و صورت منسجم تری از آن را ارائه دهم. مسئلۀ ترکیب با طرح این پرسش که چگونه حالات پدیداری در سطح امور خردِِ فیزیکی به شکل گیری حالات پدیداری کلان در سطح امور کلان منجر می شود، چالش بزرگی پیش روی دیدگاه همه روانمندانگاری نهاد. Seager با ارائۀ ترکیب همجوشی سعی می کند این معضل را برطرف سازد. او با طرح مدل های «ساده بزرگ» که در عین عدم پیچیدگی از گستردگی تبیین متافیزیکی برخورداراند و با ارائه دو نمونه از مدل های «ساده بزرگ» در قالب فیزیک کلاسیک (سیاه چاله کلاسیک) و کوانتوم (درهم تنیدگی کوانتومی)، همجوشی ترکیبی را به عنوان مصداق دیگری از مدل های «ساده بزرگ» قلمداد می کند که به موازات دو مورد دیگر توانایی تبیین فرآیند آگاهی پدیداری را دارد. Chalmers با طرح اشکال عدم استلزام ضروری میان همجوشی ترکیبی و وجود متافیزیکی آگاهی، پاسخ Seager را در زمرۀ پاسخ های غیرترکیبی و یا همه روان مندانگاری نوخاسته گرایانه می داند. در ادامه توضیح می دهم علیرغم اشکال Chalmers و این که راهکار وی در مسئله ترکیب ناکارآمد است، همجوشی ترکیبی مبتنی بر ترکیب شیمیایی همچنان از انسجام لازم برای تبیین آگاهی پدیداری در سطح کلان برخوردار است.

نیمۀ دوم قرن هجدهم در زیبایی شناسی اروپایی، دورانِ گذار بود. همچنین، در این دوران ارتباط فزاینده­ای میان اروپا و آسیا شکل گرفت. پیدایی دانش پژوهی ادبیِ معطوف به شرق پیامد طبیعی علاقۀ همگانی به مشرق زمین بود. در حالی که پژوهشگران در اوایل قرن هجدهم، به مدد دانش غیرمستقیم خود از ادبیات های شرقی، به دنبال تأیید مجدد اصول اساسی روشنگری بودند، نسل های بعدی بیش از پیش مجذوب امکان مندی بدیعِ میراث ادبی شرق شدند. برای مثال، شاهنامه، به عنوان نمونۀ عالی شعر حماسی شرقی، ابتدا مورد توجه مستشرقان قرن هجدهمی همچون سِر ویلیام جونز قرار گرفت. مقالۀ حاضر به بررسی درک جونز از ادبیات فارسی، آرای او دربارۀ شعر فردوسی و همچنین ترجمه­ های پراکندۀ او از شاهنامه می پردازد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: ارزیابی ریسک یکی از مهمترین مسایل در ایمن سازی محیط های صنعتی است. صنعت خودروسازی یکی از ناایمن ترین صنایع می باشد که سالانه حوادث زیادی را دارد. یکی از مهمترین مشکلاتی که در فرایند ارزیابی ریسک وجود دارد قضاوت شخصی ارزیاب ها در ارزیابی پارامترهای موثر بر ریسک است. هدف این مطالعه تعیین ریسک ایمنی با استفاده از روش ویلیام فاین و ANP-DEMATEL بود.روش بررسی: در این مطالعه واحدهای مختلف شرکت یکی از بزرگترین شرکت های خودرو سازی توسط روش ویلیام فاین مورد ارزیابی قرار گرفت. سپس با استفاده از روش ANP-DEMATEL میزان وزن اهمیت هر کدام از پارامترهای ریسک تعیین گردید. سپس نتایج بدست آمده با روش ویلیام فاین تلفیق شد. در مرحله آخر با الگوی بدست آمده همان صنعت دوباره مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که با استفاده از روش ویلیام فاین بالاترین اولویت ریسک مربوط به دو واحد وان آهن شویی (312) و اسکلت فلزی (300) می باشد. نتایج ارزیابی ریسک با استفاده از روش تلفیقی ویلیام فاین و ANP-DEMATE بالاترین رتبه ریسک مربوط به دو واحد وان آهن شویی (94.11) و اسکلت فلزی (90.49) می باشد.نتیجه گیری: نتایج نشان داد که در صنایع خودرو سازی تلفیق روش ارزیابی ریسک ویلیام فاین و ANP-DEMATEL یک الگوی موثر در ارزیابی سطح واقعی ریسک ایمنی باشد.

علاقه اصلی جیمز به موضوع دین معطوف به نتایج عملی باور دینی در زندگی واقعی شخص صاحب باور بوده است. رهیافت عام او برای توجیه صدق باور دینی نیز توسل به همین نتایج است. همین زمینه و برخی از اظهارات خود جیمز در خصوص ملاک صدق باور سبب شده است که برخی از مفسران جیمز او را فیلسوفی بدانند که تلاش کرده تا «عمل گرایی» را همچون بدیلی برای «واقع گرایی» در عرصه متافیزیک، معرفت شناسی و فلسفه دین مطرح کند. در این مقاله با استناد به مجموع بیانات جیمز در باب صدق باور و نیز آرای او در زمینه تجربه دینی نادرستی تفسیر یادشده نشان داده و ثابت می شود که در نظریه صدق جیمز وجود واقعیات مستقل از ذهن پیش فرض گرفته شده و التزام جیمز به عمل گرایی در عرصه توجیه باور دینی منافاتی با التزام او به واقع گرایی دینی، یعنی دیدگاه قائل به وجود قابل شناخت و مستقل از ذهن موضوع باور دینی، ندارد.

هدف از این مطالعه تحلیل محتوای مباحث زیستی کتب درسی علوم تجربی پایه ی پنجم و ششم ابتدایی از لحاظ میزان فعال بودن متن و تصاویر این مباحث با استفاده از روش ویلیام رومی می باشد. محتوای مورد نظر از نظر معیارها یا شاخص های مشخص و از پیش تعیین شده بررسی شد. روش مطالعه، تحلیل محتوا و از حیث هدف در زمره مطالعات کاربردی قرار دارد. در این مطالعه واحد تحلیل، جملات و تصاویر درنظرگرفته شده است. جامعه آماری شامل مباحث زیستی کتب تالیفی علوم تجربی پایه های پنجم و ششم ابتدایی در سال تحصیلی 1400-1399 می باشد. نتایج مطالعه حاضر بر اساس روش ویلیام رومی نشان داد که شاخص درگیری جملات متن در مباحث زیستی کتب علوم تجربی پایه های پنجم و ششم ابتدایی به ترتیب در بازه ی مناسب86/0 و53/0 و نیز شاخص درگیری تصاویر مربوط به این مباحث، به ترتیب در بازه ی مناسب 63/0 و61/0 است. نتایج مطالعه نشان می دهد که ضرایب درگیری مطالب زیستی این کتب چون به عدد 5/0 نزدیکتر و با عدد 5/1 فاصله بیشتری دارد، لذا مطالب زیستی تالیف شده این کتب به طور نسبی به صورت فعال تالیف شده است، اما با وضع مطلوب فاصله دارد.